Arızalılar Kulübü

Onları canlı izlediğim 2024’teki Freedoom Metal Fest’ten beri gördüğüm her post’larının altına “Lütfen yeniden gelin” diye yazıp yazıp durdum. Müziklerini ve sahnesini inanılmaz sevdiğim Myrath Tunus’tan çıkan en güzel grup bence.

Yeni albümleri “Wilderness of Mirrors” un Dünya turnesinin ilk durağı İstanbul ile başladı. 4 Nisan 2026’da Beşiktaş IF’te canlı kanlı izledik şükürler olsun. Adeta gün sayıyordum. Elbette yeni albüm başta olmak üzere tüm şarkıları marş şeklinde söyledik.

Solist Zaher Zorgati’nin bir röportajında izlediğim üzere, “başlarda cover grubuyduk” diyor. “Eric Clapton’dan Malmsteen’e hatta death metal’e kadar bir sürü grubun şarkılarını cover’lıyorduk”.

Neyse ki dünyaya açıldılar da bizde onların o kendine has müziklerini keşfedebildik ve 2 kez de canlı izleyebildik.

Eylül 2006 yılında ilk albümleri Hope (Ümit) yayınlayan grup, ikinci albümünü Desert Call (çölün çağrısı) ismiyle Ocak 2010’da yayınladı. Üçüncü albümleri Tales of the Sands (kumların hikâyeleri) albümündeki “Merciless Times” isimli parçalarına klip çektiler ki muhteşem bir şarkıdır.

2001 yılında Tunus’ta filizlenen, ardından Fransa’ya taşınarak uluslararası sahnelerde yerini alan Myrath; melodik riffler, sinematik orkestra dokular ve Afrika-Hint‐Avrupa kökenli ritimlerin buluştuğu özgün sound’uyla metal dünyasında “blazing desert metal” olarak tanımlanan bir çağı başlattı.

Tunus’un Ez-Zahra kentinde genç yaşta olan gitarist Malek Ben Arbia tarafından kurulan Myrath, adını Arapça’da “mirâth” yani “miras / legacy” kelimesinden aldı. İlk yıllarında blues, heavy ve death metal cover’larıyla sahneye çıkan ekip, kısa sürede kendi şarkılarını yazmaya yöneldi ve Doğu ile Batı müzik geleneklerini harmanladı.

Bugün bakıldığında Myrath, sadece müziğiyle değil; iki dünyayı birbirine bağlayan hikâyesiyle de dikkat çekiyor. Kuzey Afrika kökenlerini metalin gücüyle birleştirerek, 2011 tarihli “Tales of the Sands” albümünden bu yana dünyanın dört bir yanında sahne aldı. 2024’te çıkan “Karma” albümüyle de yenilenmiş bir vizyonla dinleyiciyle buluştu.

Konserde yaş ortalaması yüksekti. Yabancılar da vardı. Kadın/erkek oranı eşit gibiydi. Yani bir black metal konserindeki gibi gelenlerin %90’ı erkek değildi. Keyifliydi. Sabaha dek çalsalar olurdu. Çok eğlendim, çok mutlu oldum. Hiç bitsin istemedim.

Ön grup Dream Ocean solisti Türk olan Alman bir gruptu. Tarz olarak bana hiç hitap etmese de (senfonik metal, bol sopranolu), solist Başak’ın, Zaher’in yeni albümünde Elize Ryd ile düet yaptığı “Until the End”de sahneye çıkması harikaydı.

Yeni albümlerinin tanıtımı olduğu için de yeni albümden çokça çaldılar (The Funeral, Until the End, Breathing Near the Roar, Les Enfants du Soleil, Soul of My Soul vb).
Soul of my Soul’dan önce Zaher’in Gazze ile ilgili konuşması ve bu şarkının sadece kendisi için değil, tüm grup elemanları için özel bir anlamı olduğundan bahsetmesi güzeldi. Elbette eski şarkılarını da unutmadılar.

Kevin yine klavyede coştu. Morgan, davul çalmaya yüzünde maske ile çıktı (sanki çölde yüzünü kumdan korumak için takılan maske gibi), Malek zaten tam bir gitar ustası, çok iyi çalıyor, duayen. Anis de bası çoşturdu. Zaher’in sesi ise billur gibi.

Konser sonrası gaza gelip Ankara’ya mı gitsek, bu bizi kesmedi, doyamadık dedik eşimle ama tabii bazı sebeplerden dolayı olamadı, gidemedik. Yeniden duaya çıkacağım artık bir daha ne zaman gelirler bilmem ama bileti yine ilk çıktığı gün alacağız, o kesin.

5.kez izleyeceğim bir grup olan Kultur Shock da Myrath konserinden tam 1 hafta sonra, bu Cuma Roxy’de sahne alacak. Balkan göçmeni bir insan olarak “topraaam” diyerek bağrıma basacağım yine Gino ve tayfasını, biraz da gürültülü Balkan müziği dinleyelim değil mi?

Gerçekten de kendine has müzik yapan, bir kalıba sığmayan, samimi olan Myrath’ı da Kultur Shock’u da çok seviyorum.

10 Nisan Cuma Roxy’de görüşmek üzere…

Grup elemanları:
Zaher Zorgati: Vokal
Malek Ben Arbia: Gitar
Anis Jouini: Bas
Kévin Codfert: Klavye, piyano
Morgan Berthet: Davul