Sıkıcı günlere bir yenisi daha eklendi bugün. Son iki hafta yakın bir arkadaşımın vefatı, öncesinde ailemizden birinin vefatı ve son olarak da geçen hafta ailemizin en yaşlı teyzesinin vefatı…çok ölüm oldu sanki…
Birkaç haftadır ruhsal çöküşler ile geçti. Geçiyor…
Insan evladı garip cidden. Her bir ölümden sonra ya da her bir kayıp sonrası bir sürü mevzuyu düşünüyoruz.
Dünyanın meydana gelişi; bigbang’ten bu yana diyelim…insan ömrü öyle kısa ki…dünyanın yaşına göre ortalama bir insan hayatının süresi sadece 121 saniye imiş…
En kaba haliyle “çok da takmamak lazım” diyorum ama öyle olmuyor biliyorsunuz. Her şeyi düşünmekten telef oluyorum şahsen ben. “Değer mi?” diyorum sonra.
Gece yattın. Sabah kalkacaksın. Bir sürü de planın var mesela. Abi öldün sen orada. Yoksun işte.. sabah yoksun mesela. Eeee ne oldu onca plan? Hava cıva.
Six Feet Under’in finali gibi. Camidesin, hâlâ tabuttasin ve oradasın. Ama kefen çıkıyor ya tabuttan. Artık son nokta. Ve kimse bilmiyor ne olacağını…kefeniyle iniyor insan toprağın altına…ve hiç varolmamışsın gibi oluyor….Ya da kimse ne olacağını bilmiyor.
Bütün bunlar olurken hayat da yine akıyor. Güneş kavuruyor, kuşlar özgürlüğe uçuyor.
“Tatil gelse” diyor insan… dünyevî şeyleri düşünüyor… biraz olsun İstanbul cehenneminden kaçabilmeyi hayal ederek…
Herkese sevgiler,
Bayan ARıza.