16 Temmuz günü bizim için kutsal günlerden biriydi. Daha önce 98’de Motörhead organizatörlerin g.tlüğüne gelmişti. Lemmy bu durumu böyle açıklıyordu. Her şeyi hazırlamışlar tam gelecek iken organizatör i.neliği. O gündür bugün herhalde Lemmy bir daha s.ksen bu ülkeye uğramaz diye düşünmüştüm.
Her neyse bu muhabbetleri geçelim. Konser öncesini ve sonrasını anlatayım. Oraya sadece Motörhead için gitmiştik. Onun öncesinde birkaç grup sahne almıştı. Biz de her zamanki gibi biralarımızı yudumluyorduk.
Motörhead 21:15 gibi sahne aldı. Lemmy karşımızdaydı, Motörhead karşımızdaydı. "Ulan gerçek mi?" diyorduk kendi kendimize. Çıldırıyorduk adeta. Sahne önünden bilet almıştım ama etrafımda odun gibi duranlar da yok değildi. Ön taraf ta arka taraf da çılgınlar gibi eğleniyordu. Lemmy, karizmasıyla, kirli ses tonuyla karşımızdaydı.
Şarkılar çabuk geçiyor biz ise zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyorduk. Iron Fist, Stay Clean, Ace of spades, Overkill, Over the top Get back in line çalınmıştı. Ama şarkılar bitmemişti. Ne kadar çalarlarsa çalsınlar bize az gelecekti, bunu biliyorduk. Going to brazil, killed by death.
Overkill ile kapanışı yapmışlardı. Üstümdeki tişörtü çıkartmış sallıyordum. Her yerim ter içindeydi. Tanrıları bu sayede görmüş olduk ve Lemmy de bu defa organizatörlüğün g.tlüğüne denk gelmemişti.
Yazımı bitirmeden önce şunu da belirtmek istiyorum "Motörhead neden Rock'n'Coke’a geldi?" diyenler de oldu. Rock'n'Coke’u destekleyen biri değilim. Motörhead gelir, çalar ve gider. Kimseyi umursamaz. Onların ne olduğunu zaten dünya biliyor. Bir daha gelsinler bir daha gidelim. Neticede İstanbul’dan Tanrı Geçti.