Şimdi nereden başlasam bilemiyorum. Yine sakat bir konseri geride bıraktık. Radical Noise, 9 Haziran Gecesi Indigo’da sahneye çıktı. D.R.I konseri gibi deli bir kitle vardı ortada yine. Onun öncesinde de başka gruplar vardı. Chopstick Suicide ve Lifelock’u izleyebildim. Lifelock daha önce izlediğim bir gruptu, bu konserde de iyi performans çıkardılar.
Ama Chopstick Suicide gaz müzikleri olsa da sevdiğim bir grup olduğunu söyleyemem. Onlar da sahneden indikten sonra bizler Radical Noise’ı beklemeye koyulduk. Mekân aniden dolmuştu. Radical Noise sahneye çıktı, ortalığın kızışacağı belliydi.
Ve Konserin başlamasıyla kaos ortamı oluşmuştu. İnsanlıktan çıkmıştık adeta. Şarkılar devam ettikçe bizler havada uçmaya devam ediyorduk. Yere düşenler, konser esnasında fenalaşanlar, en yüksek kim zıplayacak diye yarışa girenler, kendini kaybedenler, stage dive’larda kafasına tekme yiyenler, gözleri moraranlar, 90’lar ruhuna herkesin selam çakması, ortamda herkesin Radical Noise’e beraber eşlik etmesi, her anda yere çakılanlar, üstünde basılamayan ayak bilekleri, kaburgasından ağrıyı hissedenler ve ertesi gün o ağrıyla uyananlar. Daha birçok şey sayılabilir.
"Çığlık" çaldığında insanların gözünde öyle bir öfke vardı ki bu görülmeye değerdi, Sivas katliamı unutulamazdı. Öyle güçlü şarkıya eşlik ediyordu ki kendimizi kaybediyorduk, kendimizi kaybetmemiz sadece bu şarkıdan ibaret değildi. "Chaos Flows" da yerin dibine çakılmıştım artık, büyük bir enerji patlaması yaşamıştım. Hâlâ şarkının etkisi geçmiş değil, aynı zamanda vücudumun ağrıları da.
"Actors acts well" ile kaos devam ediyordu. O andaki halimizi anlatmak gerçekten zor, o kaosun içine girenler bunu anlar. Ve bu şarkıda burnu yamulanlara rastlamak zor olmasa gerek, bu tanım o kaos için yeterli olacaktır.
"Fade away" de frene basmış ve tekrardan hızlanmıştık. Radical Noise’ın hızına yetişebilmek olanaksızdı, işte bu şarkıda öyle yükseklere zıplamıştık ki birbirimizle yarış halindeydik. "Back out, burn a fire" da çalınan şarkılar arasındaydı, çiz-körsün’ü de unutmamak gerek.
Konserden çıktığımda aklımı yitirmiş şekildeydim, en son D.R.I konserinde bu şekilde hissetmiştim. 10 yıldır birbirini göremeyenler bu konserde görmüş oldu, buna sebep olan Radical Noise var olsun, sağolsun. Söyleyeceklerimiz elbette bunlarla sınırlı değil ama ne kadar söylesek de birşeyler eksik kalır. Yine de "bu konserde bu kadar delirmişken bu konserin bir yazısı mutlaka olmalı" dedim ve yazdım.
Not: Bu kritik için Cem'e çok teşekkür ediyorum. Ruhuna sağlık üstat. Gitmiş kadar oldum (bayan arıza).