Rock'n'Coke (1-2 Eylül 2007 – Hezarfen Havaalanı)
Grunge kuşağını baştan sona yaşamış bir insan olarak izlemediğim (Nirvana'yı sayamamak ne acı) bir tek Smashing Pumpkins ve Soundgarden kalmıştı. Onları da izledim dünya gözüyle.
Bugüne dek sadece bir kez Rock'n'Coke'da bulunmuştum. O da iki yıl önce, The Cure geldiği zaman. O zaman gördüğüm o kalabalığı bu yıl hiç görmedim diyebilirim. Hatta iki yıl önce ile kıyaslarsam bu sene bomboştu bile denebilir.
Grunge Forever
Chris Cornell ne kadar sıcaksa Billy Corgan'da o kadar soğuktu. Aslında Corgan, karizmatik bir frontman'di. Chris ise sanki aileden biri gibiydi. Sıcakkanlı, sevimli ve gülünce gözlerinin içi dahi gülen bir insan. İçimizi titretti, gözlerimizi yaşlarla doldurdu muhteşem kalpli ve billur sesli adam. Bizi çok mutlu etti çünkü solo albümlerinden çaldığı kadar eskileri de unutmadı ve bizleri de sevindirdi. Hungerstrike'i bile çaldı. Aslında Temple of the Dog'u komple çalsa da "hayır" demezdim. Spoonman ile bitti konser. Chris Cornell süper süper bir insanmış. Zaten biliyorduk, hissediyorduk ama bizzat gördük ya ölsem de gam yemem. Sayılı konserlerimden biri oldu. O'nu burada görebilmek inanılmaz bir duygu. Biz grunger'ların kült'lerinden biri O ve her daim de öyle olacak.
Smashing Pumkins ile ilgili söyleyecek bir şey yok galiba. Dedim ya en başta, çok cool adam Corgan.
Evet, gruptan 2 güzel insan ayrılmış olsa da, çekik gözlü James Iha yoktu elbette. Ve D'arcy'nin yerini, geleneği bozmayıp, bir kadın almış olsa bile, yok yahu, yine de Smashing Pumkins işte bu. Adam aynı adam ama çok cool be kardeşim.
Tonight tonight müthişti. Today, Shame harikaydı, Bullet with Butterfly Wings'de bayaa bir zıpladım. Keşke daha çok eski albümlerinden çalsalardı, beni ve eski grunge tayfasını kesinlikle daha da mutlu kılardı. Ama elbette yine de mutlu oldum. İzlemek isteyip de izleyemediğim hiçbir grup kalmadı artık. Sadece Nirvana var:)
Adalar, Moda'lar
Açıkçası Manic Street Preachers'ı böyle beklemiyordum. Böyle derken, ben diyeyim ki size, dört dörtlüktü bu adamlar işte. Nasıl bekliyordum bilemiyorum onları ama kendimi bu kadar kaptıracağımı ve onların her şeyleriyle mükemmel olacaklarını ummuyordum.
Hiç firesiz, ışığıyla, sesiyle, inanılmaz bir konserdi. Başından sonuna dek heyecanla ve büyük bir keyifle izledim. Yani saatlerce sürse lezzeti artacaktı sanki. Performansları harikaydı doğrusu.
Franz Ferdinand çok eğlenceliydi. Başka da bir şey beklemek doğru olmaz zaten. Hopladık, zıpladık, eğlendik. İskoç olduklarından sıcak bir hava estirdiler. Manic Street Preachers'dan sonra o kadar büyülenmiştim ki çok algılayamadım aslında grubu.
Hayko Cepkin, karışık renkli bir adam
Muhteşem müziklerin sahibi içten bir adam. Hem göze hem kulağa hitap etmeyi başarıyor kesinlikle. Görünüşü, tavrı, sahnedeki duruşu sert ama sözler bundan nasibini pek almıyor. Aksine sözler yumuşak başlı (!). Velhasıl kelam, yurdumdaki en nadide şahsiyetlerden biri. Müziğine, duruşuna, tarzına, karizmasına tavım. İyi ki var. İyi ki bu kadar renkli.
İlk kez canlı izleme şansı yakaladığım, festivalde en çok merak ettiğim adamdı. Walla süper süper süper! Herif o kadar özgün ki, en azından Türkiye için çok özgün, hani yapılan şeyin sahte olmadığını hissedersiniz ya, adam ne yapsa yeridir, işte Hayko bu, ne yapsa yeridir!
Müziği, uzun hava ile böğürtü arasında gidip gelse de çok seviyorum ben bu adamı. Bir daha konseri olsun yine gideceğim. Birçok yerde ağzım bir karış açık izledim konseri. Bence komple müzisyen bir adam, komple renkli bir insan. Tanımasam da kişiliğinin de sağlam olduğunu hissediyorum. Değişik biri ve bu ülkeye çok lâzım bir insan bence.
Pentagram'ı da izledim başından sonuna dek. En öndeydim. Lisedeyken "Trail Blazer" kasetini almışlığım vardır. Cenk'ten de ilk gitarımı almıştım. Pentagram, kendine göre bir hayran kitlesi olan ve yıllardır istikrarlı müzik yapan bir grup. Hatta Türk rock piyasası için mihenk taşlardan biridir. İyi ki varlar. Müzikleri bana hitap etmese bile kaliteleri tartışılmaz.