If Performance Hall, gelmiş geçmiş en kalabalık ve en güzel konserlerden birine ev sahipliği yapmış olabilir. Dün gece Chuck’ı anarak muhteşem bir konser izledik. Konser sonrası ise bize
kalan; mutlu bir surat, tutulmuş bir boyun, şişmiş ayaklar ve ıslak terli t-shirt’ler oldu:)
Death to All, gerçekten de mirasına sahip çıkan bir grup ve bizler de üzerimize düşeni yaparak yeri göğü inlettik. Çok uzun zamandır bu konser beklendiğinden mekan hınca hınç doluydu.
Konser öncesi 20.30 gibi kapı önü demlenmecesi yapıldı. Tanıdıklar görüldü. Yaş ortalaması genel olarak 35 üstü diyebiliriz. Gelenler, gözlemlediğim kadarıyla gerçekten bir fan’dı. If Performance’ın önü siyah t-shirt’lü Death hayranları ile doldu taştı. Kuyruk, bayırın en tepesine dek uzadı. En arkada girdiğimiz konsere, resmen kabalığı yara yara öne yakın bir yere ilerleyip sahnenin soluna doğru çöreklendik. Pogo sırasında yerimiz değişse de genel olarak güzel bir yerden konseri izledik.
Seyirciden de o kadar etkilendiler ki Symbolic’i baştan sona çaldılar. En sevdiğim albüm olan Individual Thought Patterns’dan da bir şarkı çaldılar. “The Atomic Clock” denilen davulcu Gene Hoglan muhteşemdi. Elbette grubun en sempatiği basçı Steve DiGiorgio idi. Seyirci ile olan diyaloğu da harikaydı. Aynı zamanda adam tam bir virtiöz, perdesiz bas gitarıyla müziği konuşturdu adeta. Bobby Koelble da Symbolic albümündeki unutulmaz gitar sololarını yaptı yine. Ve vokal genç kardeşimiz Max Phelps, Chuck’ın kendine has vokal ve gitar tekniğini iyi özümsemişti.
Basçı Steve DiGiorgio’nun sözleriyle bu minik kritiği bitiriyorum: “Yıllar önce o albümleri kaydederken gelecekte nerede olacağımıza dair hiçbir fikrimiz yoktu. Şimdi buradayız ve o müziği aynı tutku ve inançla çalmaya devam ediyoruz.”
Başka konserlerde görüşmek üzere…