İlker Yıldırım’dan Konser Kritiği: 9 Ağustos 2013/Duman/Altınoluk

Bayan Arıza tarafından 12 - Ağustos - 2013 tarihinde yazıldı.

Tatil için geldiğim Altınoluk’ta yeğenim ve arkadaşları ebeveynlerinden izin almak için bana da bilet alarak kendilerine eşlik etmeye ikna ettiler. Duman’ın ilk iki albümünü zamanında çok dinlediğim ve grunge’a olan gönülbağımdan dolayı amfi tiyatroda yerimizi aldık. İstanbul’daki kimi konserlerdeki giriş çıkış kepazeliğine öyle alışmış ki bünye, görevlilerin de yardımıyla giriş ve yerimize oturma işlemimiz bir dakika ancak sürünce inanılmaz keyiflendim. Kişisel ramazan etkinliklerim kapsamında üstüste izlediğim Iron Maiden ve Roger Waters gibi iki devden sonra Ege sahillerinin şirin bir beldesinde rock musikisi icra edilen bir etkinliğe katılmanın nasıl olacağını gerçekten merak ediyordum.   Seyirci Rock formatında olmasa da genç ve heyecanlı bir kitleydi. Kimi liseli kızlar nişana düğüne gider gibi gelmişler ki çok komiklerdi herhalde Serdar Ortaç ile karıştırdılar ortamı. Konser başlamadan ve hemen her şarkı arasındaki  “Her yer Taksim” sloganlarına gruptan cevap 4. şarkıda biberine gazına “eyvallah” ile geldi zaten.

Kısa bir girişten sonra Duman hızlı başladı konsere ilk albümden gelen şarkılar “Hatun” ve “İstanbul” yardı geçti. Zaman zaman arabesk sularına dalsalar da (Gönül ve Aman aman vb.) gitardan davuldan hiç kısmadılar. Benim için zirve anları “Ah” ve “Belki Alışman Lazım” idi. Ben özellikle ilk albümlerini sevdiğim için hep ondan çalınsın istedim ama olmadı. Yaklaşık iki saat çaldılar ve çok keyifli ve politik gördüm grubu. Konserin ortasında on dakikalık deneysel bir şeyler çaldılar ki biraz Pearl Jam-RHCP soslu biraz progressive kokan hoş bir denemeydi enstrümental bir albüm yapmaları güzel olur. Davulcu Cengiz gecenin en iyisiydi, kardeşim Slayer’da mı çaldın daha önce, yardırdı resmen adam. Kaan Tangöze sonlara doğru ayakta duramıyo gibi hareketler sergiledi sarhoş muydu şov muydu anlamadım:)))   Sonuçta üç dört yıldan beri canlı izlemediğim grubun konserine beklentisiz gittim ve çok keyif alarak çıktım. Pozcu ve ağlamaklı grupları sevmiyorum piyasadaki ve Duman’ın bu dumanlı, arabeskten çok Pearl Jam’e, blues’a kaçan hallerini ve siyasi duruşlarını, grubun sahnedeki enerjisini seviyorum. Anadolu’nun çeşitli yerlerinde bu tür Rock konserlerinin sayısının ve seyirci katılımınının artmasını diliyor ve Duman’a “biraz daha deneysel işlere girin artık” diyorum.